Carolina Parakeet பற்றிய அடிப்படை தகவல்கள்

கரோலினா கிளி (Carolina Parakeet), அறிவியல் ரீதியாக Conuropsis carolinensis என்று அழைக்கப்படுகிறது. இது வட அமெரிக்காவின் பூர்வீகமாக வாழ்ந்த ஒரே கிளி இனமாகும். துரதிர்ஷ்டவசமாக, இந்த அழகான பறவை இனம் இன்று பூமியில் இல்லை. 20-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் இவை முற்றிலும் அழிந்துவிட்டதாக அறிவிக்கப்பட்டன. அடர்ந்த காடுகள் மற்றும் ஆற்றங்கரை ஓரங்களில் கூட்டமாக வாழ்ந்த இந்த கிளிகள், அவற்றின் பிரகாசமான நிறங்கள் மற்றும் சமூக நடத்தைகளுக்காக அறியப்பட்டன. ஒரு காலத்தில் அமெரிக்காவின் கிழக்கு மற்றும் மத்திய பகுதிகளில் இவை லட்சக்கணக்கில் காணப்பட்டன. மனிதர்களின் தலையீடு, வாழ்விட அழிப்பு மற்றும் வேட்டையாடுதல் போன்றவை இந்த இனம் அழிவதற்கு மிக முக்கியமான காரணங்களாக அமைந்தன. கரோலினா கிளிகள் பற்றிய வரலாற்றுத் தரவுகள், இயற்கை ஆர்வலர்களுக்கும் பறவை ஆராய்ச்சியாளர்களுக்கும் ஒரு முக்கியமான பாடமாகும். மனிதன் இயற்கையோடு எவ்வாறு நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதையும், ஒரு இனம் எவ்வாறு முற்றிலுமாக மறையக்கூடும் என்பதையும் இது நமக்கு உணர்த்துகிறது. இக்கட்டுரையில், இந்த அற்புதமான பறவையின் வாழ்க்கை முறை மற்றும் அதன் சோகமான முடிவு குறித்து விரிவாகக் காண்போம்.

கரோலினா கிளிகள் நடுத்தர அளவு கொண்ட பறவைகள். இவை சுமார் 32 முதல் 34 செ.மீ நீளம் வரை வளரக்கூடியவை. இவற்றின் உடல் அமைப்பு மிகவும் நேர்த்தியானது. இந்த கிளிகளின் முதன்மை நிறம் பச்சை ஆகும், இது காடுகளின் பசுமைக்கு இடையே மறைந்திருக்க உதவுகிறது. இவற்றின் தலை மற்றும் கழுத்துப் பகுதி பிரகாசமான மஞ்சள் நிறத்தில் காணப்படும். சில கிளிகளின் முகத்தில் ஆரஞ்சு நிறத் திட்டுகளும் இருந்தன. இவற்றின் இறக்கைகள் நீண்ட மற்றும் கூர்மையானவை, இது வேகமாகப் பறக்க உதவுகிறது. இவற்றின் அலகு மிகவும் வலிமையானது மற்றும் வளைந்திருக்கும், இது கடினமான விதைகளை உடைத்து உண்ண ஏதுவாக அமைந்திருந்தது. ஆண் மற்றும் பெண் கிளிகள் பார்ப்பதற்கு ஒரே மாதிரியாகவே இருந்தன. அவற்றின் கால்கள் சிறியவை என்றாலும், மரக்கிளைகளில் பிடிமானத்துடன் அமர்வதற்கு ஏற்றவாறு 'பெர்ச்சிங்' (Perching) வகை அமைப்பைப் பெற்றிருந்தன. இவற்றின் கண்களைச் சுற்றியுள்ள தோல் பகுதி வெளிர் நிறத்தில் இருந்தது, இது முகத்திற்கு ஒரு தனித்துவமான தோற்றத்தைத் தந்தது.

கரோலினா கிளிகள் முக்கியமாக வட அமெரிக்காவின் கிழக்கு மற்றும் மத்திய மாநிலங்களில் காணப்பட்டன. இவை அடர்ந்த காடுகள், ஆற்றங்கரைகள் மற்றும் சதுப்பு நிலங்களை தங்கள் வாழ்விடமாகத் தேர்ந்தெடுத்தன. குறிப்பாக, சைகமோர் (Sycamore) மற்றும் சைப்பிரஸ் (Cypress) மரங்கள் நிறைந்த பகுதிகள் இவற்றுக்கு மிகவும் பிடித்தமானவை. இத்தகைய மரங்களின் உள்ளே உள்ள துளைகளில் இவை பாதுகாப்பு தேடிக்கொண்டன. இவை நதிப்படுகைகளை ஒட்டியுள்ள பகுதிகளில் பெரிய கூட்டங்களாக வாழ்ந்தன. மனிதர்களின் விவசாயம் மற்றும் நகர விரிவாக்கத்தால், இந்த கிளிகளின் வாழ்விடங்கள் துண்டு துண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டன. இதனால், இவை உணவிற்காக அலைந்து திரிய வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்பட்டன. இயற்கையான சூழலில் இவை குழுக்களாகவே வசித்ததால், வாழ்விட மாற்றங்களை இவை எளிதில் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

இந்த கிளிகள் தாவர உண்ணிகள். இவற்றின் உணவுப் பழக்கம் மிகவும் பன்முகத்தன்மை கொண்டது. இவை முக்கியமாக மரங்களின் விதைகள், பழங்கள், கொட்டைகள் மற்றும் மொட்டுகளை உண்டு வாழ்ந்தன. குறிப்பாக, காக்லேபர் (Cocklebur) செடியின் விதைகளை இவை விரும்பி உண்ணும். இந்த விதைகள் நச்சுத்தன்மை கொண்டவை என்றாலும், அவற்றைச் செரிக்கும் திறன் கரோலினா கிளிகளுக்கு இருந்தது. விவசாயம் பெருகிய காலத்தில், இவை சோளம், ஆப்பிள் மற்றும் பிற தானியப் பயிர்களைச் சேதப்படுத்தின. இதனால் விவசாயிகள் இவற்றைத் தீங்கிழைக்கும் உயிரினமாகக் கருதி சுட்டுக் கொன்றனர். இவை உணவருந்தும் போது உரத்த சத்தத்துடன் கூட்டமாகச் செயல்படும் பழக்கம் கொண்டவை. ஒரே மரத்தில் திரளாக அமர்ந்து உணவை உட்கொள்வது இவற்றின் வழக்கம்.

கரோலினா கிளிகளின் இனப்பெருக்கம் மிகவும் சுவாரஸ்யமானது. இவை பெரும்பாலும் மரங்களின் பொந்துகளில் கூடுகளை அமைத்தன. ஒரே மரத்தில் பல கிளிகள் கூட்டாகக் கூடுகளை அமைத்து வாழ்ந்தன. ஒரு பெண் கிளி பொதுவாக இரண்டு முதல் ஐந்து முட்டைகள் வரை இடும். முட்டைகளை அடைகாக்கும் பொறுப்பை பெரும்பாலும் பெண் கிளிகளே மேற்கொண்டன. குஞ்சுகள் பொரித்த பிறகு, பெற்றோர் பறவைகள் இணைந்து உணவைக் கொண்டு வந்து ஊட்டும். இவை மிகவும் சமூகப் பண்பு கொண்டவை என்பதால், குஞ்சுகளைப் பாதுகாப்பதில் ஒட்டுமொத்த கூட்டமும் அக்கறை காட்டியது. துரதிர்ஷ்டவசமாக, இவற்றின் இனப்பெருக்க சுழற்சி மனிதர்களின் தொந்தரவுகளால் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டது. ஒருமுறை கூடு அழியும் பட்சத்தில், இவை மீண்டும் அதே இடத்தில் கூடு கட்டுவதில் சிரமத்தை எதிர்கொண்டன. இதனால் இவற்றின் இனப்பெருக்க விகிதம் குறைந்து, காலப்போக்கில் இனம் அழிவை நோக்கிச் சென்றது.

கரோலினா கிளிகள் மிகவும் புத்திசாலித்தனமான மற்றும் சமூகப் பண்பு கொண்ட பறவைகள். இவை எப்போதும் பெரிய கூட்டங்களாகவே பறக்கும். பறக்கும்போது இவை எழுப்பும் ஒலிகள் காடுகளையே அதிர வைக்கும். இவற்றின் நடத்தை மிகவும் துடிப்பானது; மரக்கிளைகளில் தாவித் தாவி விளையாடுவதும், ஒன்றை ஒன்று வருடிக்கொடுப்பதும் இவற்றின் வழக்கம். இவை ஆபத்தை உணர்ந்தால், உடனே உரத்த குரலில் கத்தி மற்ற பறவைகளை எச்சரிக்கும். வேட்டையாடுபவர்கள் ஒரு கிளியைச் சுட்டாலும், மற்ற கிளிகள் அந்த இடத்தை விட்டு விலகிச் செல்லாமல், காயம்பட்ட நண்பனைச் சுற்றி வட்டமிடும். இந்த உணர்ச்சிகரமான குணம், வேட்டையாடுபவர்கள் ஒரே நேரத்தில் பல கிளிகளைக் கொல்வதற்கு வசதியாக அமைந்தது. இதுவே இந்த இனம் விரைவாக அழிய ஒரு காரணமாகவும் மாறியது.

தற்போது கரோலினா கிளி 'அழிந்துபோன' (Extinct) இனமாக வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. 1918-ஆம் ஆண்டில் சின்சினாட்டி மிருகக்காட்சிசாலையில் இருந்த 'இன்காஸ்' (Incas) என்ற கடைசிக் கரோலினா கிளி இறந்த பிறகு, இந்த இனம் பூமியிலிருந்து மறைந்துவிட்டது. வாழ்விட இழப்பு, விவசாய நில விரிவாக்கம் மற்றும் அலங்கார இறகுகளுக்காக வேட்டையாடப்பட்டது ஆகியவை இவற்றின் அழிவுக்கு முக்கிய காரணங்களாகும். இத்தகைய சோகமான வரலாறு, இன்றுள்ள பறவைகளைப் பாதுகாப்பதன் அவசியத்தை நமக்கு உணர்த்துகிறது.

1. கரோலினா கிளிகள் மட்டுமே வட அமெரிக்காவின் பூர்வீக கிளி இனமாகும்.
2. இவை நச்சுத்தன்மை கொண்ட விதைகளை உண்ணும் திறன் பெற்றிருந்தன.
3. வேட்டையாடும்போது, ஒரு கிளி இறந்தால் மற்றவை அதைக் கைவிடாமல் சுற்றி வரும்.
4. இவை தங்களை தாங்களே சுத்தம் செய்துகொள்ளும் பழக்கம் கொண்டவை.
5. 1918-இல் கடைசிக் கிளி இறந்த பிறகு, இவை முழுமையாக அழிந்துவிட்டன.
6. இவற்றின் இறகுகள் பெண்களின் தொப்பிகளை அலங்கரிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டன.

கரோலினா கிளிகளை இன்று நம்மால் நேரில் பார்க்க முடியாது என்றாலும், பறவை ஆர்வலர்கள் வரலாற்று அருங்காட்சியகங்களில் இவற்றின் பதப்படுத்தப்பட்ட மாதிரிகளைப் பார்க்கலாம். அழிந்துபோன உயிரினங்களைப் பற்றிப் படிப்பது, இன்றைய பறவை இனங்களைப் பாதுகாப்பதற்கான உத்வேகத்தை அளிக்கும். நீங்கள் பறவை நோக்குதலில் ஆர்வமுள்ளவராக இருந்தால், உங்கள் பகுதியில் உள்ள அரிய வகை பறவைகளைக் கண்டறிந்து அவற்றின் வாழ்விடங்களைப் பாதுகாக்க முயற்சி செய்யுங்கள். கேமரா மற்றும் தொலைநோக்கி மூலம் பறவைகளின் நடத்தையை ஆவணப்படுத்துவது, அறிவியல் ஆய்வுகளுக்குப் பெரும் உதவியாக இருக்கும். பறவைகளின் குரல்களைப் பதிவு செய்வது, அவற்றின் இடப்பெயர்ச்சியைக் கண்டறிய உதவும். இயற்கையை நேசிப்போம், பறவைகளின் வாழ்விடங்களை மீட்டெடுப்போம்.

கரோலினா கிளி (Conuropsis carolinensis) என்பது ஒரு காலத்தின் அழகான நினைவாக மட்டுமே எஞ்சியுள்ளது. வட அமெரிக்காவின் காடுகளில் ஒரு காலத்தில் சுதந்திரமாகப் பறந்து திரிந்த இந்த பச்சை-மஞ்சள் நிறப் பறவைகள், மனிதர்களின் பேராசை மற்றும் இயற்கையைப் புரிந்துகொள்ளாத செயல்களால் அழிந்துபோயின. இந்த இனம் நமக்கு உணர்த்தும் பாடம் மிகவும் ஆழமானது. ஒரு பறவை இனம் அழிவது என்பது வெறும் ஒரு உயிரினம் மறைவது மட்டுமல்ல, அது அந்தச் சூழலியல் மண்டலத்தின் ஒரு முக்கிய கண்ணியை இழப்பதாகும். கரோலினா கிளிகளின் வரலாறு, நாம் இயற்கையோடு இணைந்திருக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை மீண்டும் ஒருமுறை நினைவூட்டுகிறது. இன்று நாம் எதிர்கொள்ளும் சுற்றுச்சூழல் மாற்றங்கள் மற்றும் உயிரினங்களின் அழிவு குறித்த கவலைகளுக்கு, இந்த வரலாறே ஒரு எச்சரிக்கையாக அமைகிறது. அழிந்துபோன இனங்களை மீண்டும் கொண்டு வர முடியாது, ஆனால் தற்போதுள்ள அரிய வகை பறவை இனங்களை நாம் பாதுகாக்க முடியும். காடுகளை அழிப்பதைத் தவிர்ப்பது, வேட்டையாடுதலைத் தடுப்பது மற்றும் இயற்கை வாழ்விடங்களை மேம்படுத்துவது போன்ற செயல்கள் மூலம், அடுத்த தலைமுறைக்கு நாம் ஒரு ஆரோக்கியமான சூழலை விட்டுச் செல்ல வேண்டும். கரோலினா கிளிகள் இனி வராது, ஆனால் அவற்றின் நினைவுகள் பறவை ஆர்வலர்களின் மனதில் என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும். இயற்கையைப் பாதுகாப்பதே நாம் செய்யும் மிகப்பெரிய அறமாகும்.